I have seen what happens when nobody talks about it.
Ik heb gezien wat er gebeurt als niemand erover praat.
I have seen many people struggle with anger. Not necessarily people who think of themselves as aggressive.
Ik heb veel mensen zien worstelen met woede. Niet per se mensen die zichzelf als agressief beschouwen.
People who work. Love. Raise children. Take responsibility. Help their families. Have ambitions.
Mensen die werken. Liefhebben. Kinderen opvoeden. Verantwoordelijkheid nemen. Hun familie helpen. Ambities hebben.
And still sometimes find themselves in situations where something happens very quickly. A comment feels disrespectful. Shame becomes anger. Frustration becomes shouting. A disagreement becomes intimidation. Something is said that cannot easily be taken back.
En toch soms in situaties terechtkomen waarin iets heel snel gebeurt. Een opmerking voelt oneerbiedig. Schaamte wordt woede. Frustratie wordt geschreeuw. Een meningsverschil wordt intimidatie. Er wordt iets gezegd dat niet makkelijk kan worden teruggenomen.
Why did I react like that?
Waarom reageerde ik zo?
What has always interested me is what happens before that moment. Because by the time police, employers, relationships, courts, probation services, or professional care become involved, a great deal may already have happened.
Wat mij altijd heeft geïnteresseerd, is wat er voor dat moment gebeurt. Want tegen de tijd dat politie, werkgevers, relaties, rechtbanken, reclassering of professionele zorg erbij betrokken raken, is er vaak al veel gebeurd.
What if we started earlier?
Wat als we eerder begonnen?